04. Buk pospolity – Kudowa Zdrój (Drzewo Powiatu Kłodzkiego 2026)

Lokalizacja

Ulica (bądź opis miejsca):

Drzewo rośnie na terenie Parku Zdrojowego na polanie krajobrazowej w odległości 12 m od alejki

Miejscowość Kudowa Zdrój

Współrzędne geograficzne GPS (podane w stopniach, minutach i sekundach)

50°26'39.35" N 16°14'38.59"E

Link do mapy

https://maps.app.goo.gl/jVtxwAx5ZoGzg3uw5

Nazwa drzewa

Szacowany wiek drzewa:

300  lat

Gatunek:

Buk pospolity (Fagus sylvatica) odm. purpurowa

Obwód drzewa mierzony na wysokości 130 cm

 430 cm

Wysokość drzewa (szacunkowa)

34 metrów

Inne (np. czy drzewo jest objęte ochroną pomnikową, czy rośnie na terenie zabytkowym)

Drzewo zostało ustanowione pomnikiem przyrody Rozporządzeniem nr 11 Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 sierpnia 2008 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody, jest oznaczone w Centralnym Rejestrze Form Ochrony Przyrody kodem PL.ZIPOP. 1393.PP.0208031.641. Rośnie na terenie zabytkowego Parku Zdrojowego w Kudowie-Zdroju.

Cechy wyróżniające drzewo

Drzewo stanowi soliter, rośnie na polanie krajobrazowej zabytkowego Parku Zdrojowego w Kudowie-Zdroju. Buk purpurowy wyróżnia się przede wszystkim intensywną, ciemnoczerwoną barwą liści, które w słońcu wydają się niemal czarne. Ponadto rozpiętość jego korony sięga blisko 16 m.

W samym sercu Kudowy-Zdroju, w cienistych alejach Parku Zdrojowego, rósł niezwykły buk purpurowy. Posadzono go w XIX wieku, gdy park urządzano w modnym wówczas stylu ogrodu angielskiego. Młode drzewko przywieziono podobno z dalekiej szkółki, a jego ciemnoczerwone liście od razu wzbudziły zachwyt kuracjuszy przybywających do uzdrowiska.
Przez pierwsze lata buk był niewielki i niepozorny. Jednak z każdym sezonem jego korona stawała się coraz szersza, a purpurowe liście lśniły w słońcu niczym aksamit. Mieszkańcy zaczęli mówić, że drzewo ma własną duszę. Według miejscowej legendy każdej jesieni, gdy ostatnie promienie słońca padały na jego gałęzie, można było dostrzec złotawe błyski między liśćmi.

Buk przeżył wojny, wichury i mroźne zimy. Widział tysiące spacerowiczów, zakochanych par i dzieci bawiących się na parkowych alejkach. Jego korzenie wrastały coraz głębiej w ziemię, a gałęzie rozciągały się niczym opiekuńcze ramiona nad odwiedzającymi park. Mówiono, że kto usiądzie pod purpurowym bukiem i przez chwilę wsłucha się w szum jego liści, usłyszy echa dawnych czasów: stukot powozów przywożących kuracjuszy, muzykę zdrojowych koncertów i śmiech ludzi, którzy odwiedzali to miejsce ponad sto lat wcześniej.

Do dziś stary buk stoi wśród zieleni parku jak żywy świadek historii. Jego purpurowa korona przypomina o czasach, gdy tworzono romantyczne ogrody angielskie, a każde niezwykłe drzewo miało swoją opowieść. A może właśnie dlatego, gdy wiatr porusza jego liśćmi, wydaje się, że buk nadal snuje własną historię wszystkim, którzy zechcą jej wysłuchać.